EAA i dostępność stron www — kogo dotyczy i co trzeba zmienić

European Accessibility Act zmienił zasady dotyczące dostępności części produktów i usług cyfrowych w Unii Europejskiej. Dla wielu firm nie jest to już temat poboczny ani wyłącznie kwestia wizerunku. Jeśli prowadzisz e-commerce albo działasz w obszarach objętych przepisami, dostępność strony i procesu zakupowego staje się realnym obowiązkiem, a nie dodatkiem.

W praktyce temat dotyczy nie tylko samego wyglądu strony. Chodzi też o sposób nawigacji, formularze, komunikaty, dostępność treści i możliwość korzystania z serwisu przez osoby z różnymi ograniczeniami. Dobrze przygotowana strona ma być zrozumiała, przewidywalna i możliwa do obsługi także bez myszy czy przy wsparciu technologii asystujących.

EAA w skrócie

EAA, czyli European Accessibility Act, to unijna dyrektywa dotycząca wymagań dostępności wybranych produktów i usług. Państwa członkowskie miały wdrożyć te przepisy do prawa krajowego, a stosowanie nowych wymagań rozpoczęło się 28 czerwca 2025 r. W Polsce funkcjonują one w ramach ustawy wdrażającej te obowiązki do krajowego porządku prawnego.

Zakres przepisów nie obejmuje wszystkich stron internetowych w ogóle. Dotyczy określonych kategorii produktów i usług, w tym między innymi e-commerce, niektórych usług bankowych, e-booków, usług łączności elektronicznej oraz wybranych elementów transportu pasażerskiego, takich jak strony, aplikacje, bilety elektroniczne i informacje dla pasażerów. Dlatego sama obecność firmy w internecie nie przesądza jeszcze o obowiązkach, ale w wielu branżach temat jest już bardzo konkretny.

Kogo dotyczy, kogo nie

Najważniejsze jest to, czy firma oferuje produkty lub usługi objęte przepisami. Samo posiadanie strony internetowej nie oznacza automatycznie, że przedsiębiorca wpada w zakres EAA. Jeśli jednak strona jest częścią usługi objętej ustawą, na przykład sklepu internetowego lub określonej usługi cyfrowej, dostępność przestaje być wyłącznie dobrą praktyką.

Dokładną listę podmiotów objętych przepisami i harmonogram wdrażania podaje przewodnik po wymogach dostępności wynikających z EAA . Warto jednak pamiętać, że mikroprzedsiębiorcy świadczący usługi są wyłączeni z obowiązków wynikających z dyrektywy. To istotna różnica, bo wcześniejsze uproszczenie o „częściowym zwolnieniu” mogło sugerować coś węższego, niż wynika z przepisów.

Dla firm spoza tego wyłączenia znaczenie ma nie tylko sam obowiązek, ale też sposób jego realizacji. Przepisy przewidują mechanizmy nadzoru, możliwość zgłaszania niezgodności i sankcje. W polskich materiałach urzędowych wskazuje się, że kara nie może przekroczyć ani dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, ani 10% obrotu firmy za poprzedni rok, więc lepiej mówić o możliwym pułapie niż o automatycznej sankcji „do 10% obrotu” bez doprecyzowania.

WCAG 2.1 AA — standard minimum

W praktyce punktem odniesienia przy dostępności stron najczęściej jest WCAG 2.1 na poziomie AA. To właśnie ten standard porządkuje najważniejsze wymagania, które później przekładają się na konkretne elementy projektu i kodu. Nie chodzi o jedną poprawkę, tylko o zestaw zasad wpływających na sposób korzystania z całego serwisu.

Na poziomie podstawowym warto sprawdzić kilka obszarów:

• odpowiedni kontrast tekstu i elementów interfejsu,
• pełną obsługę klawiaturą,
• alternatywne opisy grafik tam, gdzie są potrzebne,
• poprawnie oznaczone formularze i etykiety pól,
• czytelną strukturę nagłówków i logiczną kolejność treści.

Do tego dochodzą napisy w materiałach wideo, przewidywalne działanie nawigacji i sensowna semantyka kodu. Sama wielkość fontu nie załatwia sprawy, choć czytelna typografia oczywiście pomaga. Dostępność nie polega na jednym technicznym triku, tylko na usunięciu barier, które blokują korzystanie ze strony.

Audyt

Audyt warto zacząć od prostych narzędzi automatycznych, ale nie kończyć na nich całego procesu. Takie rozwiązania jak WAVE, axe czy Lighthouse pomagają szybko wychwycić część błędów, zwłaszcza tych technicznych i powtarzalnych. To dobry pierwszy filtr, ale nie zastąpi realnego sprawdzenia strony w użyciu.

Dlatego drugi etap powinien być ręczny. Warto przejść stronę samą klawiaturą, sprawdzić widoczność fokusu, kolejność poruszania się po elementach i działanie formularzy. Dobrze też przetestować serwis z użyciem czytnika ekranu, bo wtedy od razu wychodzą problemy, których automatyczne skanery po prostu nie złapią.

Najrozsądniejsze podejście to połączenie kilku kroków:

• skan automatyczny,
• ręczny test klawiaturą,
• sprawdzenie czytnikiem ekranu,
• przegląd najważniejszych podstron i ścieżek, zwłaszcza formularzy i koszyka.

Dopiero taki zestaw daje obraz, czy strona jest naprawdę używalna. Sama lista błędów z narzędzia nie mówi jeszcze, jak wygląda doświadczenie użytkownika.

5 quick wins

Na początek nie trzeba przebudowywać całego serwisu. Część poprawek można wdrożyć stosunkowo szybko, zwłaszcza jeśli strona jest technicznie uporządkowana. Największy sens mają zmiany, które wpływają na podstawową obsługę i czytelność.

Dobry punkt startowy to:

• uzupełnienie altów tam, gdzie obrazy niosą znaczenie,
• poprawa kontrastu tekstu i przycisków,
• dodanie wyraźnych stylów fokusu,
• uporządkowanie semantycznego HTML,
• wdrożenie linku linku do pominięcia nawigacji.

To nie zamyka tematu dostępności, ale daje solidny początek. W wielu serwisach już te poprawki usuwają część najbardziej oczywistych barier. A przy okazji zwykle poprawiają też SEO, użyteczność i ogólną jakość strony.

Dostępna strona jest po prostu wygodniejsza w użyciu. Lepiej działa dla osób z niepełnosprawnościami, ale często także dla wszystkich pozostałych użytkowników. To oznacza mniejsze ryzyko prawne, bardziej przewidywalny interfejs i lepsze podstawy do dalszego rozwoju serwisu.